Plannen veranderd en besloten om naar Palangka Raya te gaan. Van daaruit is een mooie tocht te maken, maar wel heel moeilijk vanwege onregelmatig vervoer van de boten. De halte voor Palangka Raya hebben we snel op het station gevonden, maar de bus zien we niet. Mannen reageren ook afwerend, wat is er aan de hand? Na een tijdje komen we er achter dat de weg afgesloten is. Dan toch maar via Kandangan naar Negara. Hoe de dag gaat verlopen weten we niet, want in Negara is geen overnachtingsmogelijkheid. Toch maar proberen, juist het avond- en ochtendleven van het dorpje willen we zien. Met zijn zessen in een oude Datsun sedan gepropt en we rijden door. De weg loopt door een enorm moerasgebied. De huizen staan in het water op palen. Iedereen heeft visnetten, kooien voor vis en kreeften etc. Erg mooi. Als we uitstappen krijgen we ongetwijfeld veel goed bedoelde adviezen, maar niemand spreekt engels. Op het gebaar van slapen reageert iedereen ontkennend. Een jongens met littekens als versiering op zijn arm (een soort ster) loopt met ons mee. De mensen hebben hier een donkere teint en grove gezichten met littekens en grote bulten. Waarschijnlijk door het zware leven en de insecten. Later komen we er achter dat de jongen rijstplanter is.
Als we het eigenlijk niet meer weten en de moed gaan verliezen, spreken we nog een keer een man aan. We willen dan toch de boottocht maken, en dan terug naar de vorige stad. De man lacht wat verlegen en durft ons niet teleur te stellen.
Het is heet, chaotisch en we willen toch liefst blijven. Of dan toch een boottocht naar de buffels maken en dan terug naar het vorige stadje. De buffels komen tegen de avond op de kant, nadat ze zwemmend zijn aangekomen. Maar nu ziet het er lastig uit. Men is niet zo aan bezoekers gewend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten